latest articles

THE SILENT RAGE - "THE DEADLIEST SCOURGE"


In February 2006 formed in Athens by Nikos Siglidis the "The Silent Rage". The point is that there was not another band in the series of the so generated in the capital. Moving in the fields of modern power metal showed from the start of their career that they are not banal. And it seemed in the September of 2009 when they released the first EP, the self-titled "The Silent Rage".
Wresting spectacular reviews and entering well-known magazine pages they began a course that brings us to today. Having the assets of many collaborations and appearances that many bands would not even dreamed (Shadow Gallery, Rage, Grave Digger, Stratovarius, Rotting Christ) strongly come to the fore again with the release of "The Deadliest Scourge".
The melody and imagination they put into this album have nailed me down. Speed ​​and full attack with melodies that are now part of my mind, remind me once again that our country generates very remarkable forms that have nothing to envy from the outer bands. "The deadliest Scourge" is definitely a release that deserves to be in your collection to wake you up every time you need a melodic and aggressive music slap.

1. Signal Of War

This is how an album should start. Immediately to create you an anticipation for what will follow. Truly from things like first impression may be prefaced you whether what you're going to hear you like it. And I liked it. A lot. And how couldn’t i?. Lyricism, dark atmosphere that comes straight from the Middle Ages and an almost compulsive rhythm that makes the intro of the album seem perfect. Well go.

2. My Race Won't Last

Very strong start. The drums insert you to the second song (actually in the first after the intro) are storming. Immediately liked. The riffs cut throats with their anger and okay, I realized immediately that I hear something I like. The vocals are a curious amalgamation of growl and clean but not beyond the song’s style. Stavros’s bass is clear and lies in the right levels.
The only complaint I have is in the mix. The vocals and the guitars are spotless, the bass stands as I said, but the drums sound a little stuffy when we hear them playing together with the other instruments. When heard alone in shooting is much cleaner. Dishonesty consoles….

3. The Deadliest Scourge

The title song of the album. Relatively slow, with a suspicion of classic heavy metal in priest style, very nice voice with effects here and there to give these unique touches that make it so special. I picked out the imagination in the composition. The riffs are loud but in complete harmony with the heavier rhythm of the song.
The solos are technical, but not style Herman Lee (Li) technical. They made me bang in their beat and gave me to understand that here there are abilities. The drums beat faster than the others and it took a great contradiction in my ears. I love them. As for the bass, it is perhaps the best mixed instrument in production. Stavros, give me pain.

4. Storm Warrior

I see. We went well in power.
Fast. The speed is everything to such a schema. And the guys surely have it. Very tied set and this shows to the compositions that do not disadvantage anyone. My favorite song so far. It has the right atmosphere, the right fast riffs and fantastic vocals as if you hear a great band from abroad without copying anyone.
The drums spin and spin, they beat and give their best. Fast shooting and a freedom in playing that stands out. The lead guitars made me to bounce and shake my head in all directions as if there was no mind within. As for the bass, I think it's love at first sight.

5. Between Harmony and Sorrow

I have become callous. The correct way to do a review is to write, to leave it, to get back to read it and fill it out without having taken off your earphones from your head.
Incredible song. From the first notes began to jerk here and there like Little Psycho whose electroshock is missing. Awesome introduction, reminding priest again but without being priest. This ability of these guys to succeed so beautiful to tie elements in their music has left me speechless (fortunately not say and write them).
What to say first. The guitars here are really amazing, the rhythmic parts that go like sphere but also the leads showing excellent technique and imagination. I loved them in this song. A lot.
The bass follows without unnecessary "chatter" and the drums thrashing with hatred this rapid pace with outbreaks and shootings really memorable.
Also I said before that the vocals already have won me. Absolutely perfect. Their hue and texture push you to the point that your mood motivates you to get out on the street to gaze at the sun dancing.
The solo knocked me out. Very good technically and perfectly matched with the uplifting rhythm of the song. 

6. Sin of a Pilgrim

There it is again the variety in sound. A mix of firewind, accept and priest in a totally power song. Really, I do not know what else to write. It's my new favorite band. Well done.
I forgot to say that I love that the vocals were recorded in more than one channel (because unfortunately some bands or rather their producers do not even do that) and fill up very nicely the ears of the listener listening to them. Here I singled their coloring and changes in tone.
The guitars riff aggressively and knock my socks off again.
Especially the drums sound more "chatty" than other songs but without getting off. Everything is at the right time, and it is understood that Stamatis tears the shootings and here stand out more.
Stavros I have not forgotten you my boy. Simply you are flawless. What else can I say? If someone sat and listened to the bass independently of the other instruments, would understand.

7. Leading the Legions

Not to describe more. Let me go home. I have no work here, these guys do not need confirmation by me, already know that their music is awesome. I think I moved a little.
Very clear vocals calmer in intensity and texture with a more somber mood of the lead guitars. Fantastic atmosphere. Maybe if we listened a little more “dry” the lead guitars with less engage in the magnets or direct from the console, it would be really perfect.
Slower song with very impressive and melodic riff to intervene and break out vigorously to break the rhythm.
Stavros you hurt us.
What I love in the drums is that they can simply follow or go slower at times but I was excited by the technique of Stamatis. Clearly shows his talent that begins suddenly and wakes you up with the fun in the fast playing and showing truly indefatigable. Nice.
I love the solos and find it addictive. That’s something I’d like more "wordy".

8. Proselytize The Masses

Nice introduction to the song with the rhythm guitars to come abruptly but very melodic. Permanent slaughtering and splattering all over the track. Just the way I like it. Raw.
Lead with permanent melancholy in slow and fast parts. I like this element in The Silent Rage because it fits perfectly into their style.
Rotation to growl and clean vocals that never let the listener to get bored even for a second. Very "mature vocals" and properly distributed in the song.
Drums and bass especially (Stavros here again?) move fast with the rhythm and with signs that distinguishes each alone. Nowhere to lose their glamor and now I have been spoiled and my expectations as the album progresses rise.

9. The Right To Dream

Very melodic riff in the introduction. Quite good the whole song in a medium pace, neither slow nor fast but with changes here and there.
Perhaps my least favorite track on the album and not because it’s bad or anything. Just picked out only the refrain and a couple of good points on guitars and drums.
The vocals remain at a very high level and are very well positioned and colored with the appropriate growl where needed.
Stavros not to worry, you are not in danger.

10. Thoughts Collapse

Pretty devastating. Fast, raw and absolute as is should be a song of its kind. Incredible lead guitars that take you away with this persistently melancholic sound. At some point I hear harmonics and I was glad that happened because I do not hear it often so far.
The rhythm guitars, i think are the instruments with the greatest consistency in the album. Stable in aggressive riffs and raw to the point of imagining them dipped in blood. They spin and change frequently style and the tempo of songs literally at will. I have begun to believe that they have their own entity.
The drums in medium beat but without losing their brilliance to some faster parts of the song.
I’m stuck with the bass so much because I have not found even a single song that has left me indifferent. Fast, slow and with Stavros to make his own when he wants it.

11. A piece Of Eden

Business as usual. Zealotry.
Just when I had calmed down a little and gently sip a beer and lit a cigarette suddenly fell “A Piece Of Eden” and dropped everything from my hands. I quitted everything and started again head banging myself in a place that is not suitable for the activity.
Fast intro with the guitars cry as to recommend the song, putting you in an atmosphere to curse the whole world. Very melodic riffs once more to give the way to sharp changes in the rhythm and vocals so finely layered with their proportions to seamlessly share in loud and softer parts.
Stamatis’s drums are fantastic without trying much. Very good job in their composition actually. These shooting every now and then show imagination and talent. Well done. Again.
Stavros you paint.

12. Shadow Spirit

What a beautiful closure.
I began to depressed that this journey will come to an end. My only consolation is that whenever I want I can go back to the world they created for me Nick, Steve, Kostas, Stavros and Stamatis ..
A beautiful ballad for the end.
The acoustic guitars immediately put me in the atmosphere of the song. A slow, painful from all points song. The vocals are perfect and I am glad that I heard them in a ballad.
There are a variety of instruments to literally bewitched and took me in other times and in beautiful places that only such a song can take you.
Without drums and bass, only guitars and vocals basically The Silent Rage show us that amply deserve the recognition they have. The lyricism that you inspire from the “Shadow Spirit” is unique.
The music ends and I remain with that feeling of accomplishment. Curtain.

Epilogue:

The “The Silent Rage” is a Greek band that managed to make it. The "The Deadliest Scourge" is a diamond release and there is no excuse not to get it.
The atmosphere, melancholy and rawness are their characteristics and not that it is a power metal band. The variety in their sound and the melodies that will never leave your mind is my best argument along with that you will not get bored listening to them ever.
What is clear is that these guys have worked hard their compositions, their techniques with their instruments and finally their imagination in orchestrating which seems inexhaustible throughout the course of this musical journey. The only complaints I have relate to pieces of mixing some instruments such as the drums that choke up in some parts so you don’t hear a cymbal clearly as a saying. Otherwise the production is elaborate without being perfect.
Another thing I want to say is that I wish more solos by lead guitars (and chords) simply because from what I heard it would be great and would be a big plus in the final result. I would also like from the guys to think of using a mild dose of keyboards of sparsely here and there to their next job to give more depth to their music.
The comments are purely personal and do not reduce to nothing this amazing album that is the best I've heard lately from a Greek band. The "silent rage" is here to stay and after they engage many people in the lot, will be influential for other young people to chase their dreams in music. I will simply say that i per-enjoyed listening to these melodic riffs, the heavy and massive bass, the great shooting of the drums and the brilliant vocals that have not referred to a moment in a local band.
The melancholy of the guitars still echoes in my ears.



Review by George P.

Official ReverbNation Page: http://www.reverbnation.com/thesilentrage
Official Soundcloud Page: http://www.soundcloud.com/thesilentrage
GR

Τον Φεβρουάριο του 2006 δημιουργήθηκαν στην Αθήνα από τον Νίκο Σιγλίδη οι "The Silent Rage". Το θέμα είναι ότι δεν ήταν άλλη μια μπάντα της σειράς από τις τόσες που γεννά η πρωτεύουσα. Κινούμενη στα πεδία του modern power metal έδειξε από την αρχή της πορείας της ότι δεν είναι συνηθισμένη. Κι αυτό φάνηκε τον Σεπτέμβριο του 2009 που κυκλοφόρησε το πρώτο EP της μπάντας, το ομότιτλο "The Silent Rage".
Αποσπώντας θεαματικές κριτικές και μπαίνοντας σε σελίδες πασίγνωστων περιοδικών ξεκίνησε μια πορεία που μας φέρνει στο σήμερα. Έχοντας στο ενεργητικό τους πολλές συνεργασίες και εμφανίσεις που πολλές μπάντες ούτε καν θα ονειρευόταν (Shadow Gallery, Rage, Grave Digger, Stratovarius, Rotting Christ) έρχονται δυναμικά ξανά στο προσκήνιο με την κυκλοφορία του "The Deadliest Scourge".
Η μελωδικότητα και η φαντασία που έβαλαν σε αυτό το album με καθήλωσαν. Ταχύτητα και φουλ επίθεση με μελωδίες που πλέον είναι μέρος του μυαλού μου, μου θυμίζουν για άλλη μια φορά ότι η χώρα μας γεννά πολύ αξιόλογα σχήματα που τίποτα δεν έχουν να ζηλέψουν από τις μπάντες του εξωτερικού. Το "The deadliest Scourge" είναι σίγουρα μια κυκλοφορία που αξίζει να βρίσκεται στη συλλογή σας για να σας ξυπνάει κάθε φορά που χρειάζεστε ένα μελωδικό και επιθετικό μουσικό χαστούκι.

1. Signal Of War

Έτσι πρέπει να ανοίγει ένα album. Αμέσως να σου δημιουργεί μια προσμονή για τι θα ακολουθήσει. Πραγματικά είναι από τα πράγματα που σαν πρώτη εντύπωση μπορούν να σου προλογίσουν το αν αυτό που πρόκειται να ακούσεις θα σου αρέσει. Και εμένα μου άρεσε. Πολύ. Και πως να μη μου αρέσει δηλαδή. Λυρισμός, σκοτεινή ατμόσφαιρα που έρχεται κατευθείαν από τον μεσαίωνα και ένας ρυθμός σχεδόν ψυχαναγκαστικός που κάνει το intro του album να φαντάζει τέλειο. Καλά πάμε.

2. My Race Won't Last

Πολύ δυνατό ξεκίνημα. Τα τύμπανα που σε βάζουν στο δεύτερο τραγούδι (ουσιαστικά στο πρώτο μετά το intro) είναι καταιγιστικά. Αμέσως γούσταρα. Τα riff κόβουν λαρύγγια με τον θυμό τους και εντάξει, κατάλαβα αμέσως ότι ακούω κάτι που μου αρέσει. Τα φωνητικά είναι μια περίεργη συγχώνευση growl και καθαρών που όμως δεν ξεφεύγουν από το ύφος του τραγουδιού. Το μπάσο του Σταύρου είναι ξεκάθαρο και βαραίνει στα σωστά level.
Η μόνη ένσταση που έχω είναι στην μίξη. Τα φωνητικά και οι κιθάρες είναι πεντακάθαρα, το μπάσο ξεχωρίζει όπως προείπα αλλά τα τύμπανα ακούγονται λίγο μπουκωμένα όταν τα ακούμε να παίζουν σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα όργανα. Όταν ακούγονται μόνα τους σε γυρίσματα είναι πολύ καθαρότερα. Άτιμες κονσόλες…

3. The Deadliest Scourge

Το ομότιτλο τραγούδι του album. Σχετικά αργό, με μια υποψία classic heavy metal σε στυλ priest, πολύ ωραία φωνητικά με εφέ εδώ κι εκεί να δίνουν αυτές τις ξεχωριστές πινελιές που το κάνουν τόσο ιδιαίτερο. Ξεχώρισα την φαντασία στη σύνθεση. Τα riff είναι μεν δυνατά αλλά και σε απόλυτη αρμονία με τον πιο βαρύ ρυθμό του τραγουδιού.
Τα σόλο είναι τεχνικά, όχι όμως στυλ Herman Lee (Li) τεχνικά. Με έκαναν να χτυπηθώ στον ρυθμό τους και μου έδωσαν να καταλάβω ότι εδώ υπάρχουν ικανότητες. Τα τύμπανα βαράνε πιο γρήγορα από τους υπόλοιπους και αυτό έβγαλε μια ωραία αντίφαση στα αυτιά μου. Τα λατρευω. Όσο για το μπάσο, ίσως είναι το καλύτερα μιξαρισμένο όργανο στην παραγωγή. Σταύρο ,δώσε πόνο.

4. Storm Warrior

Μάλιστα. Μπήκαμε για τα καλά στο power.
Γρήγορο. Η ταχύτητα είναι το πάν σε ένα τέτοιο σχήμα. Και τα παιδιά την έχουν σίγουρα. Πολύ δεμένο σύνολο και αυτό φαίνεται στις συνθέσεις τους που δεν αδικούν κανένα. Το αγαπημένο μου τραγούδι μέχρι στιγμής. Έχει τη σωστή ατμόσφαιρα, τα σωστά ταχύτατα riff και φανταστικά φωνητικά που είναι λες και ακούς μια μεγάλη μπάντα του εξωτερικού χωρίς όμως να αντιγράφει κανέναν.
Τα τύμπανα γυρνάνε, στριφογυρνάνε βαράνε και δίνουν ρέστα. Γρήγορα γυρίσματα και μια ελευθερία στο παίξιμο που ξεχωρίζει. Οι lead κιθάρες με έκαναν επί τόπου να χοροπηδήσω και να τινάξω το κεφάλι μου προς όλες τις κατευθύνσεις σαν να μην υπάρχει μυαλό μέσα. Όσο για το μπάσο, νομίζω ότι είναι κεραυνοβόλος έρωτας.

5. Between Harmony and Sorrow

Έχω πωρωθεί. Ο σωστός τρόπος να κάνεις ένα review είναι να γράφεις, να το αφήνεις, να ξαναμπαίνεις να το διαβάζεις και να συμπληρώνεις χωρίς να έχεις βγάλει στιγμή τα ακουστικά σου από το κεφάλι.
Απίστευτο τραγούδι. Από τις πρώτες νότες άρχισα να κοπανιέμαι από δω κι από κει σαν ψυχάκι που του λείπουν τα ηλεκτροσόκ. Φοβερή εισαγωγή να μου θυμίζει πάλι priest αλλά χωρίς να είναι priest. Αυτή η ικανότητα των παιδιών να πετυχαίνουν τόσο όμορφα να δένουν στοιχεία στη μουσική τους με έχει αφήσει άφωνο (ευτυχώς που δεν τα λέω και δεν τα γράφω).
Τι να πρωτοπώ. Οι κιθάρες εδώ είναι πραγματικά εκπληκτικές, τόσο τα ρυθμικά μέρη που πάνε σφαίρα αλλά και οι lead που δείχνουν εξαίρετη τεχνική και φαντασία. Τις αγάπησα στο συγκεκριμένο. Πολύ όμως.
Το μπάσο ακολουθεί χωρίς άσκοπες "φλυαρίες" και τα τύμπανα κοπανάνε με μίσος αυτόν τον ταχύ ρυθμό με ξεσπάσματα και γυρίσματα πραγματικά αξιομνημόνευτα.
Επίσης είπα πριν ότι τα φωνητικά ήδη με έχουν κερδίσει. Απλά τέλεια. Η χροιά και η υφή τους σε ανεβάζει σε σημείο που η ψυχολογία σου σε παρακινεί να βγεις στο δρόμο να χαζέψεις τη λιακάδα χορεύοντας.
Το σόλο με σκότωσε. Πολύ καλό τεχνικά και απόλυτα ταιριαστό με τον ανεβαστικό ρυθμό του τραγουδιού. Σκίζουμε λέμε.

6. Sin of a Pilgrim

Να 'το πάλι αυτό με την ποικιλία στον ήχο. Μια μίξη firewind, accept και priest σε ένα απόλυτα power τραγούδι. Αλήθεια, δεν ξέρω τι άλλο να γράψω. Είναι η νέα μου αγαπημένη μπάντα. Μπράβο.
Έχω ξεχάσει να πω ότι λατρεύω το ότι τα φωνητικά έχουν ηχογραφηθεί σε παραπάνω από ένα κανάλια (γιατί δυστυχώς κάποιες μπάντες  ή μάλλον οι παραγωγοί τους δεν κάνουν ούτε καν αυτό)  και γεμίζουν πολύ όμορφα τα αυτιά του ακροατή ακούγοντάς τα. Εδώ ξεχώρισα τον χρωματισμό τους και τις αλλαγές στον τόνο.
Οι κιθάρες riff-άρουν επιθετικά και με στέλνουν για άλλη μια φορά αδιάβαστο.
Ιδιαίτερα είναι και τα τύμπανα που μου ακούγονται πιο "φλύαρα" από άλλα τραγούδια αλλά χωρίς αυτό να ξεφεύγει. Όλα είναι στο σωστό χρόνο, και εννοείται πως ο Σταμάτης τα σκίζει στα γυρίσματα και εδώ ξεχωρίζουν περισσότερο.
Σταύρο δεν σε έχω ξεχάσει αγόρι μου. Απλά είσαι άψογος. Τι άλλο να πω. Αν κάποιος κάτσει και ακούσει το μπάσο ανεξάρτητα από τα άλλα όργανα, θα καταλάβει.

7. Leading the Legions

Δεν περιγράφω άλλο. Αφήστε με να πάω σπίτι μου. Δεν έχω δουλειά εδώ, αυτοί οι τύποι δεν χρειάζονται επιβεβαίωση από εμένα, ξέρουν ήδη ότι η μουσική τους είναι φοβερή. Νομίζω ότι συγκινήθηκα λίγο. 
Πολύ καθαρά φωνητικά πιο ήρεμα σε ένταση και υφή με μια πιο μελαγχολική διάθεση από τις lead κιθάρες. Φανταστική ατμόσφαιρα. Ίσως αν ακούγαμε λίγο πιο ξερές τις lead με λιγότερο engage στους μαγνήτες ή πιο άμεσες από την κονσόλα, θα ήταν πραγματικά τέλειες.
Πιο αργό κατά βάση τραγούδι με πολύ εντυπωσιακά και μελωδικά riff να επεμβαίνουν και να ξεσπούν δυναμικά να σπάσουν τον ρυθμό.
Σταύρο μας πονάς.
Αυτό που αγαπώ στα τύμπανα είναι ότι μπορεί απλά να ακολουθούν ή να πηγαίνουν πιο αργά μερικές φορές αλλά έχω ενθουσιαστεί με την τεχνική του Σταμάτη. Φαίνεται ξεκάθαρα το ταλέντο του στο ότι ξαφνικά αρχίζει και σε ξυπνάει με το κέφι του στο γρήγορο παίξιμο και δείχνει πραγματικά ακούραστος. Ωραίος. 
Τα σόλο τα λατρεύω και τα βρίσκω εθιστικά. Να κάτι που θα ήθελα πιο "φλύαρο".

8. Proselytize The Masses

Ωραία εισαγωγή στο τραγούδι με τις ρυθμικές κιθάρες να μπαίνουν απότομα αλλά πολύ μελωδικά. Διαρκές σφάξιμο και σπλατεριά σε ολόκληρο το κομμάτι. Όπως ακριβώς μου αρέσουν. Ωμές.
Lead με μόνιμη μελαγχολία και στα αργά και στα πιο γρήγορα μέρη. Μου αρέσει αυτό το στοιχείο στους The Silent Rage γιατί ταιριάζει απόλυτα στο ύφος τους.
Εναλλαγές σε growl και clean vocals που δεν αφήνουν τον ακροατή να βαρεθεί ούτε δευτερόλεπτο. Πολύ "ώριμα φωνητικά" και σωστά μοιρασμένα στο τραγούδι.
Τα τύμπανα και το μπάσο ειδικά (Σταύρο πάλι εδώ;) κινούνται γρήγορα μαζί με το ρυθμό και με σημεία που ξεχωρίζει το καθένα από μόνο του. Δεν χάνουν πουθενά την αίγλη τους και πλέον με έχουν καλομάθει και οι προσδοκίες μου καθώς προχωράει το album ανεβαίνουν.

9. The Right To Dream

Πολύ μελωδικό το riff στην εισαγωγή. Αρκετά καλό στο σύνολο το τραγούδι σε μέσο ρυθμό, ούτε αργό ούτε γρήγορο αλλά με εναλλαγές εδώ κι εκεί.
Ίσως το λιγότερο αγαπημένο μου κομμάτι στο album και όχι γιατί είναι κακό ή οτιδήποτε άλλο. Απλά ξεχώρισα μόνο το refrain και ένα δυο καλά σημεία στις κιθάρες και τα τύμπανα.
Τα φωνητικά παραμένουν σε πολύ υψηλό επίπεδο και είναι πολύ καλά τοποθετημένα και χρωματισμένα με τα κατάλληλα growl όπου χρειάζεται.
Σταύρο μην ανησυχείς εσύ δεν κινδυνεύεις.

10. Thoughts Collapse

Όμορφα ισοπεδωτικό. Γρήγορο, ωμό και απόλυτο όπως άλλωστε πρέπει να είναι ένα τραγούδι του είδους του. Απίστευτες lead κιθάρες που σε πάνε μακριά με αυτόν τον επίμονα μελαγχολικό ήχο τους. Σε κάποιο σημείο τις ακούω αρμονικές και χάρηκα που συνέβη γιατί δεν το ακούω συχνά μέχρι στιγμής.
Οι ρυθμικές νομίζω είναι τα όργανα με την πιο μεγάλη συνοχή στο album. Σταθερά επιθετικές στα riff και ωμές σε σημείο που τις φαντάζεσαι βουτηγμένες στο αίμα. Γυρνάνε και αλλάζουν κάθε λίγο ύφος και το tempo των τραγουδιών κυριολεκτικά κατά βούληση. Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι έχουν δική τους οντότητα.
Τα τύμπανα σε μέσο ρυθμό κι αυτά χωρίς όμως να χάνουν την σπιρτάδα τους σε κάποια πιο γρήγορα μέρη του τραγουδιού.
Το μπάσο μου έχει κολλήσει τόσο πολύ γιατί δεν έχω βρει ούτε ένα τραγούδι που να με έχει αφήσει αδιάφορο. Γρήγορο, αργό και με τον Σταύρο να κάνει τα δικά του όποτε του τη δώσει.

11. A piece Of Eden

Business as usual. Πώρωση.
Πάνω που είχα ηρεμήσει λίγο και ήπια μια γουλιά μπύρα και άναψα ένα τσιγάρο ξαφνικά έπεσε το A Piece Of Eden και μου έφυγαν όλα από τα χέρια. Παράτησα τα πάντα και ξεκίνησα πάλι το headbanging μόνος μου σε έναν χώρο που δεν προσφέρεται για την συγκεκριμένη δραστηριότητα.
Ταχύτατο intro με τις κιθάρες να κλαίνε καθώς σε συστήνουν στο τραγούδι, βάζοντάς σε σε μια ατμόσφαιρα να αναθεματίσεις τον κόσμο ολόκληρο. Πολύ μελωδικά riff για άλλη μια φορά να δίνουν τη θέση τους σε κοφτερές αλλαγές στον ρυθμό και φωνητικά τόσο σωστά βαλμένα με τις αναλογίες τους να μοιράζονται άψογα στα φωναχτά και τα πιο ήπια μέρη.
Τα τύμπανα του Σταμάτη είναι φανταστικά χωρίς να προσπαθούν ιδιαίτερα. Πολύ καλή δουλειά στη σύνθεσή τους πραγματικά. Αυτά τα γυρίσματα κάθε λίγο φανερώνουν φαντασία και ταλέντο. Μπράβο. Πάλι.
Σταύρο ζωγραφίζεις.

12. Shadow Spirit

Τι όμορφο κλείσιμο. 
Άρχισα να στεναχωριέμαι που θα τελειώσει αυτό το ταξίδι. Η μόνη μου παρηγοριά είναι πως μπορώ όποτε θέλω να επιστρέψω στον κόσμο που δημιούργησαν για μένα ο Νίκος, ο Steve, ο Κώστας, ο Σταύρος και ο Σταμάτης..
Μια όμορφη μπαλάντα για το τέλος. 
Οι ακουστικές κιθάρες με έβαλαν αμέσως στην ατμόσφαιρα του τραγουδιού. Ένα αργό, πονεμένο από όλες τις απόψεις κομμάτι. Τα φωνητικά είναι άψογα και χαίρομαι που τα άκουσα και σε μπαλάντα. 
Υπάρχει μια ποικιλία από όργανα που με μάγεψε κυριολεκτικά και με πήγε σε άλλες εποχές και σε όμορφα μέρη που μόνο ένα τέτοιο τραγούδι μπορεί να σε πάει.
Χωρίς τύμπανα και μπάσο παρά μόνο τις κιθάρες και τα φωνητικά κατά βάση οι The Silent Rage μας δείχνουν περίτρανα πως αξίζουν την αναγνώριση που έχουν. Ο λυρισμός που σου εμπνέει το Shadow Spirit είναι μοναδικός.
Η μουσική τελειώνει κι εγώ μένω με αυτό το αίσθημα της ολοκλήρωσης. Αυλαία.

Επίλογος:

Οι The Silent Rage είναι μια Ελληνική μπάντα που κατάφερε να τα καταφέρει. Το “The Deadliest Scourge" είναι μια κυκλοφορία διαμάντι που δεν δικαιολογείστε να μην την αποκτήσετε.
Η ατμόσφαιρα, η μελαγχολία και η ωμότητα είναι τα χαρακτηριστικά τους και όχι το ότι είναι μια power metal μπάντα. Η ποικιλία στον ήχο τους και οι μελωδίες που δεν πρόκειται να φύγουν ποτέ από το μυαλό σας είναι το καλύτερο επιχείρημά μου μαζί με το ότι δεν θα βαρεθείτε να τους ακούτε ποτέ.
Αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι το ότι τα παιδιά έχουν δουλέψει πολύ τις συνθέσεις τους, τις τεχνικές τους με τα όργανα και τέλος την φαντασία τους στην ενορχήστρωση που μοιάζει ανεξάντλητη καθ' όλη την διάρκεια αυτού του μουσικού ταξιδιού. Οι μοναδικές ενστάσεις που έχω αφορούν κομμάτια της μίξης κάποιων οργάνων όπως των τυμπάνων που μπουκώνουν σε κάποια σημεία τόσο πολύ που δεν ακούγεται καθαρά ούτε πιατίνι που λέμε. Κατά τα άλλα η παραγωγή είναι καλοδουλεμένη χωρίς όμως να είναι τέλεια.
Ένα άλλο πράγμα που θέλω να πω είναι ότι θα ήθελα περισσότερα solo από τις lead (και συγχορδίες) γιατί πολύ απλά από αυτά που άκουσα αυτό θα ήταν υπέροχο και θα ήταν ένα μεγάλο συν στο τελικό αποτέλεσμα. Θα ήθελα ακόμα τα παιδιά να σκεφτούν μια ήπια δόση από πλήκτρα αραιά εδώ κι εκεί στην επόμενη δουλειά τους για να δώσουν περισσότερο βάθος στη μουσική τους.
Οι παρατηρήσεις είναι καθαρά προσωπικές και δεν μειώνουν σε τίποτα αυτό το καταπληκτικό album που είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει τελευταία από Ελληνικό σχήμα. Η "σιωπηλή οργή" ήρθε για να μείνει και αφού απασχολήσει πολλούς ανθρώπους του χώρου, θα γίνει επιρροή για άλλα νέα παιδιά να κυνηγήσουν τα όνειρά τους με τη μουσική. Εγώ απλά θα πω ότι το κατά-ευχαριστήθηκα να ακούω αυτά τα μελωδικά riff, το βαρύ και ασήκωτο μπάσο, τα σφαιράτα γυρίσματα των τυμπάνων και τα άψογα φωνητικά που δεν με παρέπεμψαν ούτε στιγμή σε μια ντόπια μπάντα.
Η μελαγχολία από τις κιθάρες αντηχεί ακόμα στα αυτιά μου.

Review by George P.

Official ReverbNation Page: http://www.reverbnation.com/thesilentrage
Official Soundcloud Page: http://www.soundcloud.com/thesilentrage
Read more

New Mashup's by DeeM


Pachanga Boys Vs Annie Lennox
Instrumental : Pachanga Boys – Time
Acapella : Annie Lennox – Little Bird

***
Ben E. King Vs Charlie Puth Feat. Meghan Trainor
Instrumental : Ben E King – Stand By Me
Acapella : Charlie Puth Feat. Meghan Trainor – Marvin Gaye

***
Jessie J Vs Menelik
Instrumental : Jessie J – Price Tag
Acapella : Menelik – Tout Baigne

***
The Four Tops Vs Gloria Gaynor
Instrumental : Gloria Gaynor - Reach Out, I'll Be There
Acapella : Gloria Gaynor - Reach Out, I'll Be There / The Four Tops - Reach Out, I'll Be There


--


Best Regards,
R1 Radio team
--
Read more

F. Way single via Profimedia


F. Way just published their first single ‘Taking All My Fears Away’, produced by Jonas Macullo and arranged by Marco Guarnerio. With Fabiano Wildi’s powerful voice and sound song-writing, the four Swiss emerge with a loud bang that will certainly be heard across the alps.

About F. Way 

Not much happens in Ticino during winter usually. Maybe it is for this very reason that four musicians got together on a cold winter night in the year 2014 with the vision to cause a stir with English-language  Rock, not just in Ticino but beyond.  
United under the name F. Way, Fabiano Wildi (vocals and guitar), Andrea Rusconi (guitar and vocals), Andrea Sampaio (bass and backing vocals) and Roberto Bianchetti (percussion) started writing songs and doing concerts together.   
With a lot of energy and passion they did everything they could to continually evolve their skills and gain as much live and studio experience as possible.   
This started paying of quickly. Already in October 2015 they got to celebrate their first success when they won the FOFT MUSIC competition and shortly after signed a label contract with profimedia in December.   
At the same time the four promising musicians went to a studio to record their first own songs. On April 15, 2016, their first single will be released with ‘Taking All My Fears Away’, produced by Jonas Macullo and arranged by Marco Guarnerio. With Fabiano Wildi’s powerful voice and sound song-writing, the four Ticinesi emerge with a loud bang that will certainly be heard across the alps.


Profimedia: www.profimedia.ch
Read more

Abyssian debut album via Visionaire Records


Ended the experience with Sinoath in 1995, after a long period of inactivity, in 2010 Rob Messina decided to create Abyssian project, which compared to previous moves on more dark/doom sound coordinates and nearby suggestions in atlantean and submerged culture, unknown worlds and ancient aliens.

Along with Frans Svirnath (Rhythm guitar and drum programming) Abyssian realized in 2014 the promo 'The Realm of Commorion', which contains the title track and two other tracks ("Neanderthal sands" and "No place for the heart").

In each time Vinz (bass) enters the line-up, and a little later even Rick on drums.

The band started in the meantime also to give life to live, and the composition of the songs, in 2016 make up "Nibiruan Chronicles" the debut album that is avalaible on cd by Violet Nebula Productions and on all worldwide digital music stores by Visionaire Records.


Read more

Peekaboo Primate album OUT NOW via Inverse Records


Modern alternative metal band PEEKABOO PRIMATE released their Misanthropical –album featuring Noora Louhimo from BATTLE BEAST.

Highly controversial Finnish alternative metal band Peekaboo Primate has released their second album called “Misanthropical” via Inverse Records.

Misanthropical -album shows highly-talented alternative metal music with modern production. Peekaboo Primates new album combines hard riffs with catchy melodies blended with their own and unique style. Misanthropical is the second album of Peekaboo Primate and it also features Noora Louhimo from Battle Beast.

Just released album has already gathered great reviews globally and radios around the Europe and US have added Peekaboo Primate on their playlists. New album can be listened in Spotify, Apple Music, Google Play and all other streaming services. Physical CD-version and digital version of the album can be purchased worldwide via links below.


Order MISANTHROPICAL –CD worldwide via links below:
 
Links:

INVERSE RECORDS: www.inverse.fi
Read more